Sztukę współczesną rozumiemy w szerszym kontekście – od drugiej połowy XX wieku do dziś. Dlatego galeria prezentuje na wystawie Osobowości i fenomeny także dzieła wybitnych postaci sceny artystycznej, które w decydujący sposób kształtowały charakter życia artystycznego na Słowacji.

W Galérii Nedbalka wystawiane są także dzieła wybitnych postaci sceny artystycznej sztuki współczesnej od drugiej połowy XX wieku aż do dziś. Okres ten charakteryzuje się różnorodnymi formami wyrazu artystycznego. Choć nie sprzyjały temu czasy, w których dominował realizm socjalistyczny, nacisk przesunął się na indywidualną twórczość. Najwybitniejsi twórcy potrafili nawet w tym trudnym okresie znaleźć w sobie odwagę, by obrać własną drogę i trzymać się swoich przekonań. Niektórzy z nich trzymali się przy tym bardziej tradycyjnych sposobów tworzenia, inni nieustannie eksperymentowali i poszukiwali nowych metod wyrazu artystycznego.

Sztukę współczesną pojmujemy w szerszym kontekście: od drugiej połowy XX wieku aż do dziś. Dlatego na wystawie „Osobistości i fenomeny” galeria prezentuje również dzieła wybitnych postaci sceny artystycznej, które w decydujący sposób ukształtowały charakter życia artystycznego na Słowacji.

W Galérii Nedbalka prezentowane są dzieła wybitnych postaci słowackiej sceny sztuki współczesnej od drugiej połowy XX wieku aż do czasów obecnych. Okres ten charakteryzuje się niezwykłą różnorodnością form ekspresji artystycznej. Choć czasy zdominowane przez realizm socjalistyczny nie sprzyjały swobodzie, punkt ciężkości przeniósł się na indywidualną kreatywność. Najwybitniejsi twórcy potrafili w tym trudnym okresie znaleźć w sobie odwagę, by wybrać własną drogę i pozostać wiernymi swoim przekonaniom. Niektórzy trzymali się tradycyjniejszych metod twórczych, inni nieustannie eksperymentowali i poszukiwali nowych środków artystycznego wyrazu.

Działalność Grupy Mikuláša Galandy od 1957 roku aż do jej ostatniego wspólnego wystąpienia w Berlinie w 1969 roku była istotnym procesem w kształtowaniu się słowackiej sztuki wizualnej. Twórczość tych artystów prezentuje w swojej stałej ekspozycji Galéria Nedbalka.

Jej członkowie należeli do przedstawicieli późnego modernizmu i świadomie nawiązywali do tradycji modernizmu okresu międzywojennego. Zachowali na przykład wszystkie jego charakterystyczne cechy. Grupa działała w sposób zorganizowany i miała własną deklarację programową, nie brakowało jednak także wyraźnej twórczości indywidualnej. Jedną z najważniejszych cech grupy była właśnie wspólna podstawa myślowa jej twórczości. Taką samą postawę grupa przyjmowała również wobec wydarzeń politycznych i społecznych. Z drugiej strony doświadczenia życiowe jej członków, ich umiejętności oraz odmienne charaktery gwarantowały niepowtarzalność ich twórczości artystycznej.

W 1972 roku członkowie Grupy Mikuláša Galandy zostali poddani ostrej krytyce w zbiorze Za socialistické umenie, a następnie wykluczeni ze Związku Słowackich Artystów Plastyków. Oznaczało to nie tylko zakaz wystawiania, ale także dalsze represje. Także dlatego jej członkowie doczekali się pełnego uznania społecznego dopiero po 1989 roku.

Działalność Grupy Mikuláša Galandy od 1957 roku do ostatniego wspólnego wystąpienia w Berlinie w 1969 roku była kluczowym etapem w kształtowaniu się słowackich sztuk wizualnych. Twórczość tych artystów prezentuje w swojej stałej ekspozycji Galéria Nedbalka.

Jej członkowie należeli do przedstawicieli późnego modernizmu i świadomie odwoływali się do tradycji międzywojennej sztuki nowoczesnej, zachowując wszystkie jej charakterystyczne cechy. Grupa działała w sposób zorganizowany i posiadała własny manifest programowy, nie brakowało w niej jednak wyrazistej twórczości indywidualnej. Jedną z najważniejszych cech grupy była wspólna podbudowa ideowa jej twórczości, a także jednolite stanowisko wobec wydarzeń politycznych i społecznych. Z kolei doświadczenia życiowe jej członków, ich umiejętności oraz odmienne osobowości gwarantowały unikalność dzieł każdego z nich.

W 1972 roku członkowie Grupy Mikuláša Galandy zostali poddani surowej krytyce w zbiorze „Za socialistické umenie”, a następnie wykluczeni ze Związku Słowackich Artystów Plastyków. Oznaczało to nie tylko zakaz wystawiania prac, ale i dalsze represje. Z tego powodu jej członkowie doczekali się pełnego uznania społecznego dopiero po 1989 roku.