Wielu artystów przyczyniło się do kształtowania sztuki pięknej na Słowacji na przełomie XIX i XX wieku.

Sztukę przełomu XIX i XX wieku nadal zdominowane były takie gatunki jak portret, malarstwo pejzażowe i martwa natura, jednak za sprawą nowej wizji świata artystów oraz ich nowego rozumienia sztuki i jej misji, gatunki te przeszły istotne zmiany. Ladislav Mednyánszky, jeden z najbardziej cenionych malarzy pejzażystów swojej epoki, doprowadził malarstwo pejzażowe w stylu lirycznego realizmu do poziomu absolutnego mistrzostwa. Z jednej strony fascynowała go wielkość i potęga sił natury, z drugiej odczuwał głębokie współczucie dla cierpienia, co skłoniło go do tworzenia niezwykle bogatych, ekspresyjnych postaci, co było zjawiskiem w zasadzie unikalnym w słowackiej sztuce pięknej.

Dominik Skutecký przedstawiał tematy z życia codziennego mieszczan. To właśnie w okolicach miasta Banská Bystrica odkrył temat, który towarzyszył mu przez całe życie: pracę w hutach miedzi, co zainspirowało go do uchwycenia zupełnie nowych tematów z epicką i ekspresyjną siłą, jakiej wcześniej nie spotykano, wprowadzając tym samym nowy temat do malarstwa rodzajowego w szerszym regionie wokół nas. Peter Július Kern jest naszym czołowym przedstawicielem malarstwa symbolistycznego. Przedwojenna twórczość Antona Jaszuscha z kolei wprowadziła do malarstwa najnowsze trendy postimpresjonizmu. Dzięki tym artystom i ich dziełom zjawisko słowackiej nowoczesnej sztuki pięknej mogło rozwijać się w późniejszych okresach.

Słowacka sztuka piękna w okresie międzywojennym kształtowała się w warunkach nieustannych zmian, które miały ogromny wpływ na życie każdego człowieka.

Słowacka sztuka piękna w okresie międzywojennym kształtowała się w warunkach nieustannych zmian, które miały ogromny wpływ na życie każdego człowieka. Wydarzenia o niespotykanej dotąd intensywności, katastrofy społeczne, rozpad państw, dwie wojny światowe, rewolucje – wszystko to przyniosło znaczące zmiany w życiu ludzi i wpłynęło zarówno na losy, jak i twórczość artystów. Kluczowym pytaniem, przed którym stanęła sztuka tamtego okresu, był spór między sztuką tradycyjną a nowoczesną.

Sztuka stała się niezależna, a świat sztuki autentyczny. Swoje apogeum osiągnęło to w twórczości Ľudovíta Fulli i Mikuláša Galandy, którzy wyrazili zasadniczą zmianę w rozumieniu sztuki i misji artysty nie tylko w swoich dziełach, ale także w manifeście artystycznym zatytułowanym Prywatne listy Fulli i Galandy. Po raz pierwszy w nowoczesnej historii Słowacji sztuka świadomie wyodrębniła się jako zjawisko autonomiczne. Jednak ten stan niezależności umysłu oraz wolności duszy i sztuki trwał w naszych warunkach jedynie krótko. W 1948 roku dobiegł końca cały okres rozwoju sztuki na Słowacji – okres, który stworzył podwaliny słowackiej sztuki nowoczesnej i ukształtował wartości dominujące w procesie twórczym, uznawane przez artystów przez kolejne pięćdziesiąt lat.

Godziny otwarcia:

• Pon: 10:00 – 18:00
• Wt: Zamknięte
• Śr – Nd: 10:00 – 18:00

Ostatnie wejście o 17:30.

Słowacka sztuka piękna w okresie międzywojennym kształtowała się w warunkach nieustannych zmian, które miały ogromny wpływ na życie każdej jednostki.

Słowacka sztuka piękna w okresie międzywojennym kształtowała się w warunkach nieustannych zmian, które miały ogromny wpływ na życie każdej jednostki. Wydarzenia o niespotykanej dotąd skali, katastrofy społeczne, rozpad państw, dwie wojny światowe, rewolucje – wszystko to wniosło istotne zmiany w życie ludzi i wpłynęło zarówno na losy, jak i twórczość artystów. Kluczowym pytaniem, przed jakim stanęła sztuka tamtego okresu, był spór między sztuką tradycyjną a nowoczesną.

Sztuka stała się niezależna, a świat sztuki autentyczny. Swoje apogeum osiągnęło to w twórczości Ľudovíta Fulli i Mikuláša Galandy, którzy wyrazili zasadniczą zmianę w rozumieniu sztuki i misji artysty nie tylko w swoich dziełach, ale także w manifeście artystycznym zatytułowanym Listy prywatne Fulli i Galandy. Po raz pierwszy w nowożytnej historii Słowacji sztuka świadomie wyodrębniła się jako zjawisko autonomiczne. Jednak ten stan niezależności umysłu oraz wolności ducha i sztuki trwał w naszych warunkach jedynie krótko. W 1948 roku dobiegł końca cały okres rozwoju sztuki na Słowacji – okres, który stanowił podstawę słowackiej sztuki nowoczesnej i ukształtował wartości dominujące w procesie twórczym, uznawane przez artystów przez kolejne pięćdziesiąt lat.

Na przełomie XIX i XX wieku sztukę piękną na Słowacji kształtowało wielu artystów.

W sztuce przełomu XIX i XX wieku wciąż dominowały takie gatunki jak portret, malarstwo pejzażowe i martwa natura, jednak za sprawą nowej wizji świata artystów oraz ich nowego rozumienia sztuki i jej misji, uległy one znaczącym przemianom. Ladislav Mednyánszky, jeden z najbardziej cenionych malarzy pejzażystów swojej epoki, doprowadził malarstwo pejzażowe w duchu lirycznego realizmu do poziomu absolutnego mistrzostwa. Z jednej strony fascynowały go ogrom i potęga sił natury, z drugiej odczuwał głębokie współczucie dla cierpienia, co skłoniło go do tworzenia wyjątkowo bogatych, ekspresyjnych postaci – zjawiska niemal unikatowego w słowackiej sztuce pięknej.

Dominik Skutecký przedstawiał tematy z codziennego życia mieszczan. To właśnie w okolicach Banskiej Bystrzycy odkrył temat, który towarzyszył mu przez całe życie: pracę w hutach miedzi, co zainspirowało go do uchwycenia zupełnie nowych motywów z epicką i ekspresyjną siłą, jakiej wcześniej nie spotykano, wprowadzając tym samym nowy temat do malarstwa rodzajowego w szerszym regionie. Peter Július Kern jest naszym czołowym przedstawicielem malarstwa symbolistycznego. Z kolei przedwojenna twórczość Antona Jaszuscha wprowadziła do malarstwa najnowsze trendy postimpresjonizmu. Dzięki tym artystom i ich twórczości zjawisko słowackiej nowoczesnej sztuki pięknej mogło rozwijać się w kolejnych okresach.

Múzeum dizajnu otvára svoju druhú výstavu slovenského dizajnu. Výstava dizajn.sk predstavuje kurátorsky vybraný výber reprezentatívnych, nadčasových a jedinečných diel slovenského dizajnu z 20. a 21. storočia, najmä zo zbierok Slovenského múzea dizajnu.

Základnou témou výstavy sú príbehy slovenského dizajnu, rozprávané prostredníctvom jednotlivých diel z rôznych oblastí dizajnu. Odhaľujú fragmenty tvorivých procesov a myšlienok autorov, ktoré sa odvíjajú na pozadí danej doby. Hlavným prvkom výstavy je výstavný systém zložený zo súboru recyklovaných lightboxov, ktoré aj v prenesenom zmysle osvetľujú ikonické diela slovenského dizajnu.

„Pestrá história dizajnu na Slovensku nás dokáže ešte stále prekvapiť zabudnutými prototypmi, ručne spracovanými návrhmi plagátov či skicami produktov, ktoré sa nikdy nedostali do sériovej výroby. Súčasný slovenský dizajn a úžitkové umenie úspešne prezentujú nové cesty k vlastnej identite a zároveň reflektujú aktuálne spoločenské témy. Svoju budúcnosť formujú prostredníctvom technologických inovácií a najnovších možností experimentovania s tvorivým potenciálom, formou a materiálmi,“ povedal Maroš Schmidt, riaditeľ Slovenského centra dizajnu.

Dizajn je živý organizmus, ktorý sa neustále mení, rastie a vyvíja. Charakteristickým znakom novej výstavy v Múzeu dizajnu je jej dynamický charakter, ktorý umožňuje prezentovať najnovšie akvizície a diela, ktoré zarezonovali v rámci Národnej ceny za dizajn, prípadne reagovať na výročia významných osobností slovenského dizajnu priebežnou obmenou exponátov na malej ploche.

„Podpora dizajnu je pre nás investíciou do kultúrneho dedičstva a tvorivej budúcnosti, ktoré výrazne formujú spoločnosť. Dizajn je bežnou súčasťou nášho života – ovplyvňuje spôsob, akým žijeme, pracujeme a vnímame svet okolo seba. Veríme, že výstava dizajn.sk poskytne návštevníkom nielen pohľad do histórie, ale bude slúžiť aj ako zdroj inšpirácie a ukáže, že slovenský dizajn dokáže spájať krásu a funkčnosť v jednom,“ povedala Anna Macaláková, riaditeľka J&T Banky na Slovensku.

„Dizajn na Slovensku tvorí nekonečné množstvo ‚malých‘ príbehov – nápadov, experimentov, rôznych osudov autorov a výrobcov, ale aj ľudí, ktorí dizajn používajú, premýšľajú o ňom a žijú s ním. Prelínanie týchto príbehov odzrkadľuje aj ‚veľké‘ príbehy: rytmus doby, hlas spoločnosti a energiu priestoru, v ktorom vznikajú. Naša výstava je pozvaním počúvať a sledovať tieto príbehy – veríme, že týmto spôsobom sa história a súčasnosť dizajnu stanú súčasťou ďalších príbehov pre budúcnosť,“ povedala Mgr. Silvia Seneši Lutherová, PhD., zástupkyňa riaditeľa Slovenského centra dizajnu pre odborné otázky.

V spolupráci s jednotlivými oddeleniami Slovenského centra dizajnu ožívajú vystavené predmety vo výstave a v Design Clube prostredníctvom sprevádzaných prehliadok, diskusií s dizajnérmi, výrobcami, teoretikmi dizajnu a tematicky bohatých sprievodných podujatí pre široké publikum. Ďalšie informácie a kontext k výstave poskytujú odborné časopisy a publikácie v Dizajnérskej čitárni a Knižnici materiálov Loma.

Wystawa ta, obejmująca dzieła o charakterze stałym i zmiennym, ma być publiczną przestrzenią do dyskusji na aktualne tematy kulturalne.

Wystawa sztuki od końca lat 50. XX wieku przybliży Państwu dzieła artystów i artystek oraz kolektywów ze zbiorów SNG, obejmujące ponad 70 lat różnorodnych tendencji artystycznych, które rozwinęły się po okresie modernizmu i po drugiej wojnie światowej.

Zobaczą Państwo wybór dzieł w różnych mediach i gatunkach artystycznych oraz zaczną dostrzegać ich wzajemne powiązania, osadzenie autorskie i konteksty. Jednocześnie będą mieli Państwo okazję zastanowić się nad pojęciem teraźniejszości i tym, co ono dla nas oznacza.

Wyrażenie „muzeum sztuki współczesnej” można postrzegać jako oksymoron ze względu na przeciwstawne znaczenia słów „muzeum” i „sztuka współczesna”. Tradycyjnie muzea postrzegane są jako miejsca, w których znajdują się artefakty z przeszłości, prezentujące historię i kulturę minionych epok. Z drugiej strony sztuka współczesna odnosi się do sztuki naszych czasów, która jest innowacyjna, eksperymentalna i często niekonwencjonalna. Połączenie tych pojęć jest tak samo sprzeczne, jak i polityczne w słowackich realiach, ponieważ podobna instytucja wciąż nie istnieje na Słowacji.